งานนี้ก็ต้องบอกว่า ปลื้มกันสุดๆทั้งพระทั้งโยม เพราะพุทธบุตรจำนวน 11,000กว่ารูป ทั้งฝ่ายมหานิกายและฝ่ายธรรมยุต ท่านได้เดินทางมาเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว จาก 10กว่าจังหวัด พร้อมใจกันเดินทางมาเป็นเนื้อนาบุญในงานตักบาตรครั้งนี้
ตัวอย่างของการทำบุญอย่างต่อเนื่อง...ชายคนหนึ่ง เกิดในครอบครัวที่มีฐานะดี แต่ต่อมาก็ต้องมีชีวิตที่ลำบาก ต้องทำงานช่วยเหลือตัวเอง และยังต้องเลี้ยงดูญาติพี่น้องอีกด้วย...ภายหลังจากแต่งงาน และมีลูกแล้ว ได้มาพบกับหมู่คณะ และได้ทำบุญกับหมู่คณะอย่างต่อเนื่องเรื่อยมานานกว่า 10 ปี...ในช่วงสุดท้ายของชีวิต แม้จะป่วยด้วยโรคภัยไข้เจ็บ แต่ก็ได้ภรรยาและลูกสาว เป็นยอดกัลยาณมิตร อยู่เคียงข้าง คอยช่วยให้ตรึกระลึกนึกถึงบุญทั้งที่ทำให้ และที่ทำเอง...ละโลกแล้ว ได้อยู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตเสบียง...
คำถามข้อที่ 1. คุณพ่อละโลกแล้วไปอยู่ที่ไหน ตอนนี้เป็นอย่างไร ได้รับผลบุญที่คุณแม่และลูก ๆ อุทิศไปให้หรือไม่คะ และบุพกรรมใด ที่ทำให้ท่านต้องมาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือด และตายตอนอายุ 76 ปีคะ
เกาะติดสถานการณ์ชวนบวชพระรุ่นเข้าพรรษาแสนรูป
คณะพระสงฆ์ก็ต่างทยอยมากัน จนกลายเป็นมาเกิน มาแบบเกินความคาดหมาย ฝ่ายฆราวาสก็ไม่ยอมแพ้ ทะลุยอดไม่ต่ำกว่าหมื่นห้า เข้าพื้นที่กันมาทุกทิศทุกทางจนเต็ม ผู้คนนั่งซ้อนกันแล้วซ้อนกันอีก เราก็ขยายซาแลนด์แล้วขยายซาแลนด์อีก แต่ก็ยังมิอาจทัดทานได้ จำเป็นต้องใช้พลาสติกรองนั่งมาเพิ่มในที่สุด และที่สำคัญคือ เราจะสังเกตเห็นว่า คนใส่ชุดขาวมากันเยอะมาก
วิชชาธรรมกายเป็นมรดกธรรมอันล้ำค่าขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ได้ค้นพบ
ลูกชายลูกเพิ่งจะอายุครบ 17 ปี เขาผูกคอตายเพราะเสียใจที่ผู้หญิงอเมริกันที่เขารักมีแฟนมาก ทั้งๆที่รู้ แต่ด้วยความรักเขาจึงไม่ถือ พอเด็กผู้หญิงไปกับคนโน้นคนนี้บ่อยเข้า ลูกชายก็หึง เพราะเขารักเดียวใจเดียว และเป็นรักครั้งแรก เขาหลงรักผู้หญิงคนนี้มาก เมื่อเด็กผู้หญิงทนความขี้หึงของลูกชายลูกไม่ไหว จึงไปบอกครู ครูที่โรงเรียนจึงสั่งห้ามไม่ให้สองคนนี้อยู่ใกล้กัน ห้ามไม่ให้คุยหรือติดต่อกัน ลูกชายของลูกเสียใจมาก และได้เก็บความรู้สึกนี้ไว้โดยไม่ปริปากบอกลูกและสามีเลย เขาตัดสินใจผูกคอตายในช่วงที่ลูกกลับเมืองไทย
พระราชประวัติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร รัชกาล ที่ 10 "ขอพระองค์ทรงพระเจริญ”
ชาวนาผู้หนึ่ง เขาเคยบวชเป็นสามเณร มีความรักในเพศสมณะ เป็นที่ยอมรับนับถือของผู้คนจำนวนมาก แต่ด้วยวิบากกรรมเก่า ทำให้เขาต้องลาสิกขาออกมาเพื่อช่วยพ่อ-แม่ ทำมาหากิน เขาเป็นตัวอย่างที่ดีให้แก่ลูกในเรื่องความขยันอดทน และไม่ดื่มเหล้า สูบบุหรี่...เขารักในการปฏิบัติธรรม จนมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดี จนตัวเขาเองถึงกับปรารภว่า “ถึงตายก็ไม่เสียดายชีวิต เพราะมีพระธรรมกายเป็นที่พึ่งอันประเสริฐแล้ว”...
ชายคนหนึ่ง ได้รับการถ่ายทอดในเรื่องความเชื่อในเรื่องคาถาอาคม เครื่องรางของขลัง จนทำให้ไม่มีความเลื่อมใสในพระรัตนตรัย แต่ในที่สุด สาเหตุเนื่องมาจากความเจ็บป่วย ทำให้ตัดสินใจบวชเป็นพระ และจำพรรษาอยู่ในป่าช้าคนเดียวมาตลอด จนปัจจุบันท่านได้เป็นเจ้าอาวาสวัดป่าแห่งหนึ่ง...และเรื่องราวของครอบครัวหนึ่ง อยู่ๆก็ “ไหลตาย” ไปทีละคนทีละคน โดยไม่ทราบสาเหตุ...
